&بی سرزمین تر از باد&

يا كه ماندن در كنار جاده بي انتها  درد من درد دل وتنهايي است

درد آن رسواي شهر خالي است

درد آن جسمي كه از صبح تا غروب در پي يك لقمه ي نان مي دويد

انتهاي روز دستش خالي است

درد ظلمت سخت نيست   درد غربت درد نيست

درد آن است كه تو شرمنده طفلت شوي

درد من اين است باور مي كنيد عمري اندر حسرت يك لقمه نان

عمري اندر آرزوي لحظه ايي آرام وخواب

درد من درد تمام مردم بيچاره است درد من درد دو چشم اشك بار كودك بي مادر است

 
در سياه سرد زمستاني غريب

در ميان كوچه تاريك ونمناك زمين دم به دم مادر تقاضا مي كند

درد من يك خانه خالي ز روحي آدميست

درد من مرگيست عظيم درخياباني غريب حال ميداني كه درد من چيست باور مي كنم

كمي آهسته تر شايد...نه محكم تر قدم بگذار

به شدت خسته ام از خود، به شدت خسته ام از تو

بيا اي جان بي ارزش، بيا دست از سرم بردار

خدا مي داند اي مردم، دلم چون ساقة گندم

نمي رقصد بجز با گل، نمي ميرد مگر با خار

نه با جن نسبتي دارم، نه از اقوام انسانم

مرا از من بگير و دست موجودي دگر بسپار

خودت بنشين قضاوت كن اگر تو جاي من بودي

چه مي گفتي به اين مردم، چه مي كردي به اين ديوار؟

خدايا گر چه كفر است اين ولي يك شب از اين شبها

فقط يك لحظه - يك لحظه - خودت را جاي من بگذار